Wczoraj w ruinach prawdziwego środka wszechświata

pojawiła się nieoczekiwanie kropla widzialnej wody

w śladzie mej stopy na strzaskanej mozaice.

A dzisiaj rzeka, która wypływa z rumowiska

ściga mnie przez mój świat pustynię

i wszystko czego dotyka ożywia, nawet kamienie.

Całą planetę, o której z takim trudem zapomniałem.

Ptaki nieme do wczoraj wrzeszczą przeraźliwie

atakując moje oczy. Zwierzęta stają mi na drodze,

trawa nagle wyrosła pęta moje stopy.

Poddałbym się gdyby nie przepaść, nad która przebiegam.

Rzeka wpada w nią zmieniając się w wodospad.

Wydaje się, że to już koniec pogoni ale to tylko podstęp,

bo zaraz z wodnego pyłu tworzy się nagość,

a potem twarz i postać, którą straciłem dawno temu.

Cofam się przed nią gdy mówi - pokochaj się ze mną,

wynagrodź mnie orgazmem za bezsenność,

którą przez ciebie cierpię. Daj mi wieczność pieszczot

bo ich głód trawi mnie od dnia, w którym pozwoliłeś

mnie zabić, w którym wydałeś mnie aniołom na pastwę.

Teraz zbudziłam się więc nakarm mnie i wypełnij,

rozlej się we mnie strumieniem. Pozwól mi

żyć jeszcze, chociaż w pamięci lub we śnie…

Obiecywałeś że twoja miłość trwać będzie wiecznie.