Dam ci chwilę tortur zamiast czułości,

bat zamiast pieszczot.

Wezmę kroplę krwi z twoich pleców

w dowód miłości.

Bij mnie i pozwól krzyczeć.

Krzyk każe mi głęboko oddychać.

Zmuś mnie do płaczu,

płacz jest jedną z oznak życia.

Nie zamykaj się w ciszy,

nie nazywaj ciszy muzyką,

nie przekonuj mnie, że lubisz taką muzykę,

nie można lubić ciszy za życia.

Uwolnijmy się nawzajem.

Z wilgotnej skóry w niecodzienność,

prawdziwy wzorzec istnienia przenieśmy się.

Boga przeciwieństw i rozstajów przywołajmy.

Duchy nastrojów twoich i moich Magdaleno,

nasze demony niech mącą powietrze i wodę.

Wspinaj się ze mną!

Żegluj szukając najwyższej fali!

Błądź bez celu,

cel jest niczym – ruch jest wszystkim!

Chodzenie po linie jest życiem,

reszta jest czekaniem.