Wiersze weszły we mnie w dniu moich

piętnastych urodzin, wszystkie jednocześnie.

Chciały to zrobić wcześniej, ale broniłem się,

bo przyszły odebrać mi dzieciństwo.

Uległem dopiero gdy upływ czasu został ich

sprzymierzeńcem i od tamtej chwili jestem nieszczęśliwy.

Miliony słów, które mnie wtedy wypełniły

dzisiaj wypycha ze mnie jakaś nieznana siła.

Trudno mi się z nimi rozstawać bo jestem

dzieckiem niemowy i kiedy już mówię, to boli.

Niedawno opuściła mnie chęć do życia więc

wyjąłem z portfela stalową fiolkę ostatecznego

zadośćuczynienia i gdy już ją otwierałem,

dostrzegłem w wypolerowanej powierzchni

odbicie długiego śladu liter który po sobie

zostawiłem. I dotarło do mnie, że chociaż prawie

nic nie pamiętam i jeszcze mniej rozumiem,

chociaż nie wierzę w siebie ani w boga

i jego obietnice, to ciągle mam nadzieję,

że kiedy już opuszczą mnie ostatnie wiersze,

w nagrodę za ich przechowanie dostanę

nowe życie w świecie który sam wymyślę.