Kiedyś miasto przestanie mnie nęcić.

Kobiety kiedyś przestaną mnie zadowalać,

koka sycić, wódka koić. Kiedyś strach

przed śmiercią nie pozwoli mi już zasnąć.

Wtedy zacznę się modlić po swojemu.

Nową metodą w kolejnym milenium,

Kłamstwem, przekleństwem, zdradą.

Ten, który czeka na moje modlitwy

usłyszy i przyjdzie, przyniesie światło.

Nie będzie przyjacielem znanych bogów,

raczej ich wrogiem i następcą.

Pokręci się trochę, tu i tam,

wprowadzi nowe porządki,

przeprowadzi sąd.

A potem zabierze mnie ze sobą.

Dokąd ? Nie wiem, ale będę tam,

gdy i ty przybędziesz,

gdy krok postąpisz za daleko.