Skąd znam przeszłość skrzypiec, ich imię i zapach róży

której uschnięte płatki spadają na głowy wiernych

spod posągu madonny w kościele?

Dlaczego bez trudu zgaduję przyszłość

chociaż nie umiem wróżyć i nie czytam w kryształowej kuli?

Nie jestem waszym krewnym więc dlaczego

znam również teraźniejszość każdego z was?

Kim jestem jeżeli muzyka mówi do mnie wierszem,

a głód mnie podnieca, szczególnie ciągły głód demona,

który urodził się ze mną i we mnie mieszka?

Gdybym nazwał go po imieniu, byłbym wolny na zawsze,

to pewne. Kim jestem jeśli o tym wiem, a nie znam tego imienia?

Czemu jest dla mnie jasne, że tylko nie szukając odpowiedzi

mogę je znaleźć? Skąd wiem, że nie znając celu

nie błądzę i wszystkie drogi mnie TAM prowadzą?

I dlaczego jestem pewien, że TAM, u kresu tych dróg, dostanę

to, w co wierzę, dokładnie na moją miarę przygotowane

zbawienie?