Domagasz się bym cię zadowolił i zapłodnił.

Chcesz by syn się nam wkrótce urodził,

ale ja jestem marzycielem, nie ojcem

i dom nasz wypełniam snami,

nie dziecięcych stóp tupotem.

Rozwieszam ślepe lustra na każdej ścianie.

Ty, poetka nie lubisz luster,

ale uwielbiasz odbijać się w nich,

poddawać recenzji urodę twych westchnień.

Robisz co tylko zechcę, gdy moje lustra

chwalą twoją sukienkę. Kochasz mnie

i doszukujesz się więzi między nami

w kosmicznych prawidłowościach, w ruchach planet,

we wpływie bliźniąt na skorpiona, w naturze barana

lecz jedyne co nas łączy należy do mnie.

Mam to zawsze przy sobie, między nogami

i jak iluzjonista czynię to twardym w tych rzadkich chwilach,

gdy zstępujesz z okładek gazet i jesteśmy razem.

Stary świat umiera gdy otwierasz usta.

Nowy nadchodzi gdy zanurzam się w tobie.

Nasza rozmowa i nasze spółkowanie mają

wymiar rytualny, jakbyśmy składali ofiary,

dajemy sobie dowody miłości zamiast niej samej.

Mnie to nie obchodzi, a ty zapewne stworzysz

poemat o sztuce zabijania z miłości

lub metaforyczną pieśń o seksie

uprawianym za pomocą ząbkowanego noża.

Potem wyczerpana pójdziesz na spacer do parku.

To bardzo dobre miejsce dla ciebie, bo ten park

świetnych poetów, zawiedzionych kochanek,

grubych nastolatków, ich psów

i frisbee – latających talerzy jest pełen.

A kiedy nocą znów staniesz w drzwiach,

ja kolejny raz będę próbował pierwszą

płytę Davisa zmieszać z gadaniem czuringi,

by złowić magię w sidła z brzmień galaktyki

i ten stan umysłu – moje wczoraj przywrócić

żeby mieć nieskończoną ilość czasu przed sobą