Trzydzieści lat temu zostałem przeklęty lub pobłogosławiony

bezpieczeństwem i świętym spokojem telewizora.

Zostałem wyzwolony od pragnień i niepokojów.

Mogłem patrzeć na życie do woli,

mogłem nawet czuć się naprawdę wolnym,

jak prawdziwy mężczyzna – w czasie relacji z wojen,

ale zobojętniałem, zapomniałem swojej mowy,

talenty pomarły, gdy przestałem je karmić,

a na domiar, coś dziwnego we mnie urosło

i zaczęło żyć własnym życiem.

Właśnie dlatego położę się w ziemi,

by mieć czas na poznanie tego co mam w środku,

a gdy już nie będzie żadnych wątpliwości,

wyspowiadam się na zielonej skórzanej leżance.

To zawsze w cudowny sposób przywraca początek

i można raz jeszcze podjąć trud narodzin,

pamiętając, że ich ból to nie metafora,

a śmierć oczekująca u matczynego wezgłowia

to nie przenośnia.

Wiek dziecięcy zaczyna się i kończy w mgnieniu oka,

potem smuga cienia – wiek dorosłości.

W historii Ziemi kolejne tysiąclecie dobiega już końca.

Planety zamieniają się miejscami.

Bóg mieszka w dyskotece.

Kapłani mówiący językiem rave

obiecują w jego imieniu, że coś się wreszcie zmieni,

że teraz nie intelekt, nie praca ani szczęście,

a stalowe maszyny wypełnione krzemem,

czynić nas będą nieśmiertelnymi.

Ja w łomocie muzyki słyszę zwiastowanie.

Czuję, że zbliża się sąd nad szaleństwem

i wiem, że wcześniej jeszcze z mojej opowieści wyjdzie prorok,

nastoletnia gwiazda porno i filozof, wodnik we własnej osobie,

a po nim przyszły ojciec wszystkiego dobrego – następny zbawiciel.

Dla spójności rzeczywistego świata

będzie chyba lepiej gdy teraz wyjdę na scenę

i odegram wreszcie to przedstawienie, do którego mnie powołano,

arcydzieło pod wiele mówiącym tytułem:

“Ajatollah samotności umiera lecz przedtem zamierza,

wszem i wobec wyjawić prawdziwy sens istnienia”.

Pokażę jak włosy mi posiwieją, skóra zwiotczeje,

brzuch się powiększy, a członek zmięknie i zmaleje.

Starość przyjdzie i przeminę, cisza zakończy wszystko,

także skomlenie o jeszcze jedną szansę na spełnienie.