Czytam kōan jedno za drugim,

by się uczyć, ale niczego nie rozumiem.

Tradycyjne wartości nie liczą się dla mnie.

Tylko rozedrgane i rozełkane wnętrze,

ten niepokój, ta samotność, to co we mnie

i to co obok, pobudzające i ostateczne.

Na dobro ambon i szklanych ekranów

nie zwracam uwagi, realne zło mnie nie przeraża,

gwałcona prawda i sprawiedliwość, sztuka

niewolnica reklamy nie budzą mojego współczucia.

Ważne są tylko

godziny zapomnienia przygotowywane miesiącami

i orgazmy trwające ułamki sekund, chociaż okupione są

morderczym wysiłkiem i dziwnie podobne do śmierci,

przeżywam je chętnie, sycąc się ludzkim wstrętem,

pasąc lękiem i obrzydzeniem.

Jestem potworem pożerającym czas teraźniejszy.

Jestem potworem pożerającym piękno.

Kiedyś byłem inny lecz dojrzałem,

łatwowierność i nadzieja, ofiary mojego głodu

opuściły mnie. Z wiekiem nienawiść zajęła ich miejsce

lecz czas dobiega już końca,

pewność wyzwolenia – zemsta jest blisko.

Z łajna minionych stuleci ktoś wkrótce ulepi

wszystkich żyjących przede mną.

Tysiące proroków nawiedzą świat.

Dzieci niepokalanie poczęte

rodzić się będą na gnoju legionami

i zdychać tak samo, jak dawniej,

złożone ohydną zarazą lub w boju o nic.

W wigilię spełnienia, szóstego dnia, duch wcieli się

w dziwkę najmłodszą i najpiękniejszą na Ziemi.

Zawoła mnie tajemnym imieniem – zaklęciem.

Skinie na mnie, a ja tam będę,

choćby w lochu albo w kościele,

w masce Herberta lub Miłosza.

Oddech przed śmiercią, krok przed nią.

Kontemplując własną przeszłość,

niknąc, rozpływając się, igrając ze zbawieniem

nim nowy dzień wstanie beze mnie.