Nikt nie widzi we mnie

trybików i kółek zębatych

tej maszynerii, popychającej mnie do przodu.

Paliwa tętniącego w przejrzystych arteriach,

dymu z papierosa w pustych przestrzeniach.

Nikt nie dostrzega uprawy trawy pod paznokciami,

innych moich twarzy pod maskami,

ani skrzydeł pod zewnętrzną powłoką.

Nikt nie słyszy tykania zegara

tej bomby, którą noszę w brzuchu,

i którą pewnego dnia powiję w krwawym porodzie

kończącym istnienie wszechświata.

I nikogo przy mnie nie będzie gdy

spocznę na laurach i gwiazdach,

ocierając z twarzy krew skapującą z firmamentu.

Krew, która będzie smarem dla mechanizmu

uczciwie odmierzającego czas mijania,

by jedyny co ma umrzeć jeszcze

mógł wpierw dojrzeć spokojnie.