Budzę się wcześnie.

Wczorajsza wódka mąci mi jeszcze w głowie.

Nocna koka jeży włos i ciągle dudni w piersiach.

Dzwony i słoneczne plamy na pościeli

każą mi podnieść głowę.

Jest pięknie.

Ale ja budzę się w łańcuchach.

Rozpięty na łóżku na podobieństwo owada,

jakby zaraz na pół mnie miała przerżnąć

srebrna dziewięćset jedenastka.

Zaplanowałem dziś dosiąść pegaza i tworzyć,

lecz to on mnie dosiada,

bo jestem bezbronny w kajdanach…

Gdybym tylko mógł dotrzeć do baru

gdzie mają rozwiązanie więzów,

którymi jestem spętany,

byłbym wolny.