Słodkie gody i słodsze jeszcze spółkowanie,

a potem weselne przyjęcie Pod księżycami.

Grosz rzucony na szczęście do fontanny.

Wódka pita w nadmiarze, szynka i słodycze.

Czyjś ojciec umierał wtedy powoli,

komuś dziecko musiało się zatem rodzić,

a ja, głosem niedoskonałym, śpiewałem arie

z oper wyimaginowanych, o czarnym aksamicie,

białym jedwabiu i krwi na nim…

To wszystko już było, już setki razy się powtórzyło,

identyczne historie nikogo nie nudziły i nie zdumiewały.

W domu wczorajszego i dzisiejszego dnia

nowe jutro już czekało.

W domu dobra i zła bóg przymierzał nową twarz,

w zanadrzu miał najnowszą wersję prawdy,

ewangelię. Dobrych nowin więcej i bredni.

Nie czekam na nic, kiedyś czekałem.

Przyznaję, życie dawało mi satysfakcję,

ale nie sądzę by mogło dać więcej,

chyba, że mógłbym zapomnieć

przeszłość i zacząć od nowa.

Czuję nadciągający zmrok, dostrzegam

ostatnie drzwi za skłębioną zasłoną z żółtych motyli.

Dywan z miliona dolarów na schodach,

gotowe na wszystko dziewczyny po bokach

i głos znikąd, mówiący: ciało to mięso,

przedmiot rzucający cień, powłoka, której wnętrza nie widać.

I to miejsce nieznane, takim dla ciebie zostanie!

Biegnij lub tańcz, lub kochaj się znów godzinami,

wtedy może pozwolę ci wszystko wyrazić,

ale nie dzisiaj, nie tutaj, nie słowami.

Lato mi umknęło i jesień za nim,

w korowodach, festiwalach, karnawałach,

wszystko zapomniałem.