Kiedy dawna przyjaciółka mojej duszy – Ola

zapytała mnie, czy po ósmym piwie

moje siki też są przezroczyste? Odparłem, że

owszem, bo taka jest przecież kolej rzeczy.

A gdy później spytała czy pamiętam jeszcze

tę chwilę kiedy na ścianie objawień

napisała, że gdy słucha Lennona, to płacze?

Odpowiedziałem, że tak, bo takie właśnie,

jest pamiętanie. Na zawsze zostawia obrazy jak ten

lub Smacha palącego trawkę w śliwkowym sadzie,

Katarzynę wsiadającą do pociągu na dworcu w Lublinie,

rudą pianistkę grającą w Belfaście tylko dla mnie

albo panią od matematyki w szóstej klasie,

która na wieść, że chcę być strażakiem,

roześmiała się i powiedziała – nie!

Ty, Bieniek będziesz nikim!

No może artystą albo pijakiem.