W niedzielę wstałem wcześnie rano.

Śniadanie zjadłem w całodobowym barze Żagiel,

zapamiętanym jeszcze z czasów wędrówek z Rafałem.

Po śniadaniu usiadłem w kącie

z mocnym piwem w dłoni,

z butelką wódki zamówioną na zapas,

z muzyką Herbiego Hancocka w głowie

i najbrzydszą dziwką u boku.

Upiję się i będę miał noc za dnia,

pełną toastów za tych, którym się nie udało.

Chciałem być śpiewakiem w operze

lub tancerzem w wielkim balecie albo

chociaż malarzem fresków w katedrze,

ale żadnego talentu nie dostałem.

Dziś nic prócz snów nie zostało mi z tamtych planów.

Naprawdę nic. Tylko koszmary budzące mnie nad ranem…

To nie jest życie, to produkt zastępczy,

coś w zamian lub na podobieństwo,

a ja chcę tworzyć lub umrzeć, teraz!

Nic pośredniego mnie nie interesuje.

Dłużej nie zniosę już tego głodu.

Dziś nawet orgazm w ustach Loli

klęczącej pod stołem za pieniądze

nie pocieszy mnie. A jutro, gdy

będę trzeźwiał, walcząc z bólem głowy,

wciąż będę czekał na zwiastowanie.

Bardzo cierpliwie, ale jeśli daremnie,

to całe piękno umrze przede mną.

Przysięgam