Obecność boga lub innego potwora zmusi mnie

któregoś dnia do wypowiedzenia na głos

imienia, które noszę, i którego nie znam

bo można je wyczytać tylko ze znaków zostawionych

przez przodków na drodze ku nieboskłonom,

a ja chyba zabłądziłem i idę drogą bez drogowskazów,

na której nikt nie zostawił nawet śladów stóp.

Właściwie mógłbym zawrócić i zacząć od nowa,

bo źródła mojego życie kipią jeszcze,

ale nie mam pewności czy zdążę nim zejdą pod ziemię

razem z moimi rodzicami, by kochać mnie bardziej jeszcze

i wzywać do siebie, być może z nieba podziemi.

Muszę iść w nieznane tak długo i tak daleko

aż znajdę kompana nieskończoności,

który upije mnie lub zaczaruje wizją albo rozkoszą

bo tylko tak mogę zacząć naprawdę.

Pijany lub zaczarowany, nic sobie robiąc

z obecności boga albo potwora.

Nie próbując rozpoznawać tego co mnie opuści,

gdy krzyknę – alleluja jestem wolny!

Nie nazywając tych uczuć, które owładną mną,

gdy będę już pewien, że jestem wszędzie,

                                     że jestem wieczny.